کوچه

کوچه پر است از چیزهایی که نیست
هی "کو؟"
هی "چه؟"
و گاهی "کی؟"

شاید ندانند "کی؟"
آنها که از ما عقبترند,
ما هم نمیدانیم

- شاید چند آدم کوکی

جلوتر:
اشتهای خوردن ابر مرضیست لاعلاج
به تخت بستهاندم
و دستهایم با لباسی سفید به شانههایم قفل شده

در ابر فرو رفته ام
و در موسیقی
کَرَم اما
و ابر کِرم-خورده ست
پر از سوراخ
...

{خواست بگوید:
"مرا تنها از تیمارستانهای معتبر بخواهید"
که کوکش تمام شد...}